Technologiczne, Gadżety, Telefony Komórkowe, Pobieranie Aplikacji

Kompleksowy przewodnik dotyczący zakupu dysków SSD w 2023 r

Uwaga: Poniższy artykuł pomoże Ci w: Kompleksowy przewodnik dotyczący zakupu dysków SSD w 2023 r

Jeśli aktywnie śledzisz rynek komputerów PC w poszukiwaniu aktualizacji związanych z najnowszym sprzętem, znasz dysk SSD (Solid State Drive) i możesz zgodzić się z faktem, że ostatnio stał się on jednym z kluczowych czynników podczas budowy niestandardowego komputera lub decydując się na laptopa. W komputerach nawet o najwyższej specyfikacji powolne urządzenie pamięci masowej, którym w większości przypadków jest dysk twardy, może stworzyć wąskie gardło i wpłynąć na ogólną wydajność.

Jeśli jednak należysz do drugiej połowy spektrum i nie znasz dobrze dysków SSD, oto obszerny przewodnik zakupu dysków SSD, który pomoże Ci podjąć świadomą decyzję.

Dla tych, którzy nie są zaznajomieni z dyskami SSD, mamy krótki wstęp: dysk SSD lub dysk półprzewodnikowy to urządzenie pamięci masowej, dostępne zarówno jako dysk wewnętrzny, jak i zewnętrzny, które umożliwia przechowywanie danych i zarządzanie nimi z większą szybkością odczytu i zapisu. Zapewnia szybki dostęp do wbudowanych programów z większą szybkością ładowania i oferuje lepsze ogólne wrażenia podczas jednoczesnego uruchamiania wielu programów. Co więcej, jeśli zainstalujesz system operacyjny na dysku SSD, możesz spodziewać się znacznie krótszego czasu uruchamiania, a co za tym idzie, maksymalnego wykorzystania potężnego sprzętu znajdującego się na komputerze. Do licha, możesz nawet wrzucić dysk SSD do starego komputera, aby tchnąć w niego życie i sprawić, by działał znacznie lepiej.

ZDJĘCIE: info300.net

W porównaniu do zwykłego dysku twardego lub dysku twardego, który składa się z elementów mechanicznych, które z czasem się starzeją i są podatne na rozbieżności, z drugiej strony dysk SSD nie ma żadnych części mechanicznych (ruchomych). Jest to raczej urządzenie pamięci flash, które zazwyczaj zawiera pamięć flash NAND, podobnie jak pendrive’y lub karty pamięci. W rezultacie, ponieważ nie ma fizycznego talerza i innych powiązanych komponentów sprzętowych (siłownika, silnika wrzeciona itp.), dysk SSD zmniejsza również zużycie energii, a nawet oferuje stosunkowo lepszą żywotność. Chociaż zastosowana tutaj technologia jest nowsza i zaawansowana niż stary, tradycyjny dysk twardy, dyski SSD są zwykle znacznie droższe niż ich odpowiedniki z dyskami twardymi.

Ponadto, w zależności od scenariusza użycia, na rynku dostępne są różne rodzaje dysków SSD. Nie wspominając już o szerokiej gamie marek, z których każda obiecuje zaoferować pewną przewagę nad konkurencją – to zwiększa zamieszanie. Aby uprościć to równanie, oto zestawienie rzeczy, o których należy pamiętać przy zakupie dysku SSD.

I. Różne formaty dysków SSD

Współczynnik kształtu opisuje fizyczne atrybuty urządzenia/elementu sprzętu, takie jak jego waga, wymiary i inne podobne atrybuty. Jeśli chodzi o dyski SSD, na przestrzeni lat leżąca u ich podstaw technologia uległa znacznemu postępowi, zarówno pod względem wydajności, jak i kształtu. W rezultacie obecnie dyski SSD można podzielić na cztery typy obudów.

1. 2.5-cal

The 2.5-calowa obudowa przypomina tradycyjne dyski twarde, które można znaleźć w większości maszyn. Potocznie określany jako small form Factor (SFF), nazwa, 2.5-cal, wskazuje pomiar napędu. Jest to powszechnie używany format dysku SSD, szczególnie w komputerach wyposażonych w wnękę na dysk i podłączanych za pośrednictwem interfejsu SATA (Serial Advanced Technology załącznik). Ponieważ wiele niestandardowych kompilacji już korzysta z 2.5-calowy dysk twardy, dostępność równoważnego odpowiednika SSD sprawia, że ​​przejście na szybszy sterownik jest prostsze i nie wymaga dodatkowego sprzętu. Zatem wykonanie 2.5-calowa obudowa to jeden ze standardów i najbardziej preferowanych wyborów w przypadku dysków SSD.

2. M.2

M.2, dawniej NGFF (New Generation Form Factor), zastępuje standard mSATA. Jest to stosunkowo nowa specyfikacja dysków SSD montowanych wewnętrznie. Moduł wygląda podobnie do pamięci RAM i znajduje obecnie zastosowanie w większości laptopów. Nie wspominając, że jest on coraz częściej stosowany przez różnych producentów płyt głównych. Ich.2 Dyski SSD są dostępne w różnych rozmiarach i mają chipy NAND umieszczone po jednej lub obu stronach. Na przykład w przypadku modułów lutowanych chipy znajdują się tylko po jednej stronie, w przeciwieństwie do modułów wymiennych, w których chipy mogą znajdować się po obu stronach. Co więcej, to producent decyduje, który interfejs zapewnić na swoich dyskach – co również zależy od wielu czynników. Ogólnie rzecz biorąc, możesz znaleźć M.2 Dyski SSD z interfejsem SATA lub PCIe, przy czym te z interfejsem PCIe są droższe.

3. U.2

Sądząc po tym, U.2 Dyski SSD wyglądają nieco identycznie jak dyski twarde SATA z dawnych czasów. Przychodzą o godz 2.5-cal, który jest stosunkowo większy niż M.2 Dyski SSD oferują zatem większą pojemność i lepsze odprowadzanie ciepła niż dyski M.2. Jeśli chodzi o typ połączenia, U.2 wykorzystuje interfejs PCIe do nawiązania połączenia z płytą główną. Wymaga jednak osobnego złącza, podobnego do wtyczki SATA Express, jeśli chcesz podłączyć je do gniazda M.2 Port. Jedną z zalet, które U.2 trzyma się M.2 polega na tym, że obsługuje funkcję hot-swap, co oznacza, że ​​możesz wymienić lub dodać dysk SSD podczas pracy komputera, bez konieczności jego wyłączania/ponownego uruchamiania.

4. Karta rozszerzeń (AIC)

Karta rozszerzeń (AIC), jak sama nazwa wskazuje, to forma oferująca możliwość podłączenia dysku SSD do komputera jako rozszerzenia. W ten sposób oferuje większą kompatybilność i elastyczność. Do połączenia wykorzystuje gniazdo rozszerzeń PCIe, co również stanowi jego zaletę — jeśli chodzi o posiadaczy starszej maszyny ze stosunkowo starą płytą główną, prawdopodobnie nie będzie ona miała nowoczesnego interfejsu (jak M.2). Dlatego w takich przypadkach karta rozszerzeń (AIC) jest darem niebios i ułatwia modernizację maszyny za pomocą szybszego komponentu pamięci masowej. Jeśli jednak na komputerze jest zainstalowana karta graficzna, dodanie dysku SSD AIC może nie być możliwe, ponieważ oba korzystają z tego samego gniazda. Ponadto na dzień dzisiejszy te dyski SSD nie są preferowanym wyborem dla przeciętnego użytkownika i są preferowane głównie przez zapalonych entuzjastów – głównie ze względów estetycznych.

II. Rodzaje interfejsów SSD

Podobnie jak dyski SSD mają różne kształty, technologia ta uległa również postępowi i ulepszeniom w sposobie komunikacji z płytą główną, tj. w interfejsie. Od dysków ze złączem SATA, których początki sięgają dawnych czasów dysków twardych, po dyski PCIe z obsługą NVMe, istnieją różne typy interfejsów używanych przez dyski SSD. Aby to uprościć, oto zestawienie.

1. SATA

Najpopularniejszym interfejsem używanym przez większość dysków SSD klasy konsumenckiej jest SATA lub Serial ATA (Advanced Technology załącznik) — w szczególności SATA 3.0. Jest dostępny na rynku już od dłuższego czasu i od dawna jest preferowanym wyborem do przesyłania danych między płytą główną a urządzeniami pamięci masowej, takimi jak dyski twarde i napędy optyczne. Jedną z dodatkowych zalet interfejsu SATA jest to, że może on automatycznie sprawdzać instrukcje transmisji i korygować błąd, jeśli taki znajdzie. Dzięki temu jest bardziej niezawodny w transmisji danych.

Mówiąc o prędkościach transmisji, SATA 3.0który jest preferowanym interfejsem SATA dla dysków SSD, oferuje maksymalną prędkość transferu 6 Gb/s — dwa razy większą niż SATA 2.0. Chociaż ze względu na pewne ograniczenia sprzętowe rzeczywiste prędkości są zwykle niższe, chyba że napęd i interfejs są kompatybilne i obsługują szybkie transfery. Poza tym warto również wspomnieć, że istnieje również interfejs kontrolera hosta, AHCI (Advanced Host Controller Interface) w przypadku SATA, który został idealnie zaprojektowany dla dysków mechanicznych i dlatego mógł powodować pewnego rodzaju wąskie gardło. [For those unaware, besides the interface, which is used to connect a driver, there is also the need for a protocol that can aid with establishing connection between the motherboard and the drive]. Poza tym z tego co się okazuje, SATA 3.0 (i AHCI) wydaje się, że osiągnęły szczyt pod względem prędkości transferu i ogólnej wydajności, dlatego większość zaawansowanych użytkowników skłania się bardziej ku innym opcjom interfejsu.

2. M.2

M.2 to jeden z najpopularniejszych interfejsów SSD. Jest powszechnie stosowany przez producentów i można go znaleźć na komputerach stacjonarnych, laptopach i notebookach. Interfejs został opracowany przez firmę Intel jako zamiennik mSATA (Mini-SATA), który w obecnych czasach stał się przestarzały. W porównaniu do mSATA, M.2 oferuje większą prędkość i większą pojemność — coś, co w coraz większym stopniu staje się jednym z kluczowych czynników decydujących o wyborze dysku SSD. Co więcej, kolejnym czynnikiem, który sprawia, że ​​M.2 lepsza od swojego poprzednika jest wydajność, z większymi prędkościami na stosunkowo mniejszej powierzchni.

OBRAZ: GroovyPost

Mniejsza powierzchnia sprawia, że ​​dysk M.2 interfejs preferowany interfejs wybierany w laptopach i notebookach. Podobnie pozwala również na wiele interfejsów na płycie głównej, co może pomóc tym, którzy potrzebują wielu dysków SSD działających w konfiguracji RAID.

3. PCIe

PCIe (Peripheral Component Interconnect Express) to standardowy typ połączenia dla różnych urządzeń wewnętrznych, którego popularność w ostatnim czasie wzrosła. Jest to również jeden z preferowanych interfejsów SSD w porównaniu do SATA (SATA 3.0w szczególności) głównie ze względu na wyższe prędkości transferu — 1 Gb/s przy 600 Mb/s. W rezultacie wielu producentów płyt głównych zaczyna wdrażać i promować interfejs PCIe. Podobnie jak SATA, PCIe również przeszło ewolucję dzięki PCIe 3.0 będąca najnowszą iteracją używanego interfejsu. Chociaż łączymy te dwa elementy, istnieje kilka bardziej zauważalnych zalet PCIe, które obejmują wymianę podczas pracy, lepszą wydajność przy pracy intensywnie wykorzystującej pamięć oraz zaawansowane wykrywanie błędów i raportowanie.

ZDJĘCIE: Kanał Pro

Przechodząc do protokołu, PCIe obejmuje jeden z powszechnie słyszanych obecnie terminów w odniesieniu do dysków SSD, NVMe (Non-Volatile Memory Express), który pomaga w lepszej wydajności. W tym celu zastosowano równoległość, aby zmniejszyć opóźnienia, a co za tym idzie, poprawić wydajność. Nie oznacza to jednak, że interfejs nie ma żadnych wad, w porównaniu z niektórymi innymi ofertami, dyski SSD z interfejsem PCIe (z NVMe) są zwykle droższe.

III. Pojemność przechowywania

Kiedy już zdecydujesz się na kształt i interfejs dysku SSD odpowiadający Twoim wymaganiom, kolejną kluczową decyzją, którą musisz podjąć, jest określenie jego pojemności. Ponieważ biorąc pod uwagę koszt dysków SSD – który jest kilka razy droższy niż ich odpowiedników HDD – konieczne jest zawężenie opcji, biorąc pod uwagę scenariusz przypadku użycia. Oto jak.

1. 128 GB

Jeśli nie masz bardzo napiętego budżetu i szukasz dysku SSD do załadowania systemu operacyjnego wraz z kilkoma podstawowymi, lekkimi programami, powinieneś powstrzymać się od zakupu dysku SSD 128 GB lub komputera ze 128 GB pamięci. Ponieważ poza systemem operacyjnym i kilkoma programami, nie można spodziewać się wykonywania kopii zapasowych ani przechowywania dużej liczby plików na tym dysku. Poza tym różnica w cenie między 128 GB a 256 GB również nie jest duża, dlatego wydanie kilku dolarów więcej na dłuższą metę przyniesie ci lepsze korzyści.

2. 256 GB

W najlepszym miejscu mieści się pamięć o pojemności 256 GB. Na dysk możesz załadować swój system operacyjny i kilka niezbędnych, wydajnych programów, a jednocześnie mieć wystarczająco dużo miejsca, aby używać go jako systemu przechowywania różnych plików. Ponadto, jak wspomniano w poprzednim punkcie, różnica w cenie również nie jest ogromna, a za to, co zyskujesz z dysku, warto wydać kilka dodatkowych dolarów, chyba że masz ograniczenia budżetowe.

3. 512 GB

Jeśli chcesz przechowywać wszystkie pliki, kopie zapasowe i gry, a także system operacyjny na dysku, najlepszym wyborem będzie dysk SSD o pojemności 512 GB. Mówiąc najprościej, pojemność dysku jest dokładnie taka sama, jak w przypadku dysków twardych kilka lat temu, co jest wystarczające dla przeciętnego użytkownika. Jeśli więc posiadasz przyzwoitą kolekcję plików, w tym zdjęć, filmów itp., i grasz w kilka gier, 512 GB to idealna pojemność, a ceny nie powalają na kolana.

4. 1 TB (i więcej)

Dla tych, którzy mogą wydać jeszcze więcej i mają stosunkowo duże wykorzystanie,
Dyski o pojemności 1 TB (i większej) są zazwyczaj bezpiecznym wyborem. Oprócz zwykłego systemu operacyjnego i programów wymagających dużej wydajności, dyski te umożliwiają automatyczne wykonywanie rutynowych kopii zapasowych (rozmiar kopii zapasowej ma znaczenie), przechowywanie zdjęć, filmów, wielu tytułów gier i praktycznie wszystkiego, co przyjdzie Ci do głowy — szczególnie gdy idź wyżej niż dyski 1 TB.

IV. Używana pamięć flash

Jak wspomniano wcześniej w artykule, działanie dysków SSD w dużym stopniu zależy od pamięci flash NAND, która zapewnia wysoką wydajność i trwałość. Pamięć flash NAND składa się z małych komórek, zwanych komórkami pamięci, które przechowują dane w postaci bitów — 0 i 1. Bity te wskazują aktualny stan i są włączane lub wyłączane pod wpływem ładunku elektrycznego. A to z kolei określa sposób przechowywania danych na dysku. Ponadto, w zależności od liczby bitów przechowywanych w komórce, pamięć flash można podzielić na SLC (komórka jednopoziomowa), MLC (komórka wielopoziomowa) i TLC (komórka potrójnego poziomu). Oto, co każdy z nich wnosi do stołu i co je wyróżnia.

ZDJĘCIE: TechTarget

1. SLC (komórka jednopoziomowa)

Pamięć flash SLC, jak sama nazwa wskazuje, po naładowaniu może przechowywać tylko jeden bit na komórkę. Jest to najbardziej podstawowy element, a także najszybszy i najdroższy. Poziomy dokładności pod względem prędkości odczytu i zapisu na SLC są niezrównane. Nie wspominając o dłuższej żywotności i cyklach ładowania, z możliwością pracy w szerokim zakresie temperatur. Ponieważ utrata danych w tych pamięciach jest znacznie mniejsza w porównaniu z innymi pamięciami flash, a żywotność również jest imponująca, jest to preferowany wybór do celów korporacyjnych, ponieważ wymagają dokładnych danych i mają mniejszą tolerancję. Co więcej, wyższa cena dysków (przy użyciu SLC) również nie plasuje ich wśród preferowanych opcji SSD do użytku konsumenckiego.

2. MLC (komórka wielopoziomowa)

W przeciwieństwie do pamięci flash SLC, która przechowuje tylko jeden bit na komórkę, a zatem ma swoje zalety i wady, pamięć flash MLC przechowuje z drugiej strony dwa bity w pojedynczej komórce. W rezultacie koszt produkcji znacznie spada, podobnie jak wydajność i trwałość dysku. Chociaż wydajność jest uderzająca, nie jest ona na tyle zauważalna i utrudnia regularne użytkowanie. Biorąc pod uwagę to, co oferuje, biorąc pod uwagę obniżony koszt i fakt, że dyski SSD oparte na technologii SLC są przeznaczone specjalnie dla przedsiębiorstw, dyski SSD z pamięcią flash MLC są nadal preferowanym wyborem w przypadku serwerów i aplikacji o dużym obciążeniu.

3. TLC (komórka potrójnego poziomu)

Pamięć flash TLC może przechowywać trzy bity w każdej komórce, a tym samym nazwę. Jest to najpopularniejszy rodzaj pamięci flash, który w porównaniu z dwoma pozostałymi oferuje większą pojemność przy mniejszej powierzchni i porównywalnie niższej cenie. Kompromisem, z którym trzeba się zmierzyć w zamian za zauważalne zalety tej pamięci, jest to, że wydajność (w szczególności prędkość) jest poważniejsza, a wraz z nią wytrzymałość na rzut. Jednak zaletą pamięci jest obniżony koszt, co czyni ją przyzwoitą opcją do codziennego użytku konsumenckiego.

Podobnie istnieje również pamięć flash QLC (Quad Level Cell), która przechowuje cztery bity w każdej komórce. Jednak nie jest to tak powszechne w porównaniu z TLC w dyskach SSD klasy konsumenckiej — głównym powodem jest obniżona wydajność i trwałość.

To wszystko!

Teraz, gdy masz już wiedzę na temat różnych zawiłości dysków SSD, możesz ich użyć, aby w znacznym stopniu zawęzić podejście i pomóc sobie w znalezieniu odpowiedniego dysku SSD spełniającego Twoje wymagania. Właściwym miejscem na początek byłoby określenie przypadku użycia, a następnie budżetu. A potem idziemy dalej i po drodze decydujemy o typie interfejsu, pojemności pamięci i obudowie.